Στην Ελλάδα του «θα» και του «ποτέ»

Συνεχίζουμε να ζούμε στην Ελλάδα του «θα» και του «ποτέ» λοιπόν δίχως κανένα φως έστω να αχνοφαίνεται στο σκοτεινό και μακρύ τούνελ που διανύουμε.

Τα «θα» είναι σίγουρα «πρίκα« των πολιτικών μας ωστόσο δεν έχω σκοπό να επικεντρωθώ σε αυτούς. Εξάλλου αυτοί είναι γνωστοί για τα ατού τους και για τις μαγικές παραστάσεις που δίνουν όπου και αν βρεθούν. «Θα», ακούγονται πολλά και εκτός Βουλής και σίγουρα δεν είναι καθόλου, μα καθόλου ασήμαντα. Θα πιάσεις δουλειά, θα πάνε όλα καλά, θα αλλάξουν τα πράγματα, θα περάσουν τα δύσκολα, θα βρούμε λεφτά, θα περάσει και αυτό, θα αλλάξει ο τρόπος σκέψης και ο τρόπος ζωής, γενικά θα.. θα.. θα..! Χιλιάδες «θα» εδώ και χρόνια τριγυρίζουν και κουράζουν τα αυτιά μας, μιας και η Ελλάδα είναι αναμφισβήτητα η χώρα του «θα» αλλά βέβαια και του «παραμυθά». Μη ξεχνάμε εκφράσεις όπως «θα μπεις στο δημόσιο, το έχω κανονίσει», «θα πάρει μετάθεση, μίλησα με τον τάδε», «θα πάρεις πτυχίο, μίλησα στον καθηγητή σου» , «θα σε ειδοποιήσουμε τις επόμενες μέρες» και άλλα πολλά…

Από την άλλη, ποτέ μα ποτέ, δε γίνεται αυτό που περιμένουμε ή τέλος πάντως αυτό που θα έπρεπε να γίνει και με τον τρόπο που πρέπει να γίνει. Ποτέ δεν περνάει η κρίση εδώ και 5 χρόνια, ποτέ δεν αλλάζει ο τρόπος σκέψης μας, ποτέ δε θα σταματήσει να βγαίνει η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, ποτέ δε θα σταματήσουμε να τρωγόμαστε μεταξύ μας, ποτέ τα τηλεοπτικά βρωμερά κανάλια και τα «τσιράκια» των μεγάλων δε θα αφανιστούν, ποτέ δε θα σταματήσουμε να πηγαίνουμε για καφέ, ποτέ δε θα το βάλουμε κάτω ακόμα και αν ξέρουμε πως δεν έχουμε τίποτα να ελπίζουμε. Επίσης, ποτέ δε θα σταματήσουμε να σκοτωνόμαστε στο γήπεδο για τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό, ποτέ δε θα κοιτάμε μόνο την πάρτη μας και θα αφήνουμε τους άλλους στην ησυχία τους, ποτέ δε σταματήσουμε  να ενισχύουμε το κακό που εμείς οι ίδιοι έχουμε δημιουργήσει.

Με απλά λόγια και για να μην το κουράσω άλλο και βγω ακόμη πιο εκτός της αρχικής τοποθέτησης που ήθελα να κάνω, στην Ελλάδα τουλάχιστον των τελευταίων ετών, τα «θα» και τα «ποτέ» είναι πιο Δυνατά από τις λέξεις «κρίση» και «ΔΝΤ». Εμείς κάναμε τα πράγματα όπως τα κάναμε και τώρα απλά το αντιληφθήκαμε και δεν κάνουμε τίποτα για να τα αλλάξουμε. Τουλάχιστον, ας προσπαθήσουμε.. Που ξέρεις; Μπορεί να είμαστε εμείς οι ίδιοι το «μαγικό» ραβδί που αναζητούμε. Σίγουρα τα «θα» και τα «ποτέ» μπορούν να περιμένουν για αργότερα…

Επιμέλεια: Δημήτρης Μαρμαρινός