Όσο και αν χαίρεσαι για αυτό το εξαιρετικό ποδόσφαιρο που βλέπεις, η πικρία που νιώθεις για την εικόνα των ελληνικών κακόμοιρων ομάδων αναμφίβολα είναι μεγάλου βαθμού και χωρίς να το καταλάβεις, σε παίρνει από κάτω.
Με αφορμή και την ολοκλήρωση των δύο ημιτελικών τις δύο προηγούμενες ημέρες, άπαντες αναριωτιόμαστε τελικά, μήπως αυτό που παίζουν οι ομάδες μας είναι κάτι άλλο; Μήπως δεν είναι ποδόσφαιρο;
Προσωπική μου έκπληξη η Ντόρτμουντ. Πραγματικά, το παιχνίδι που έκανε κόντρα στη Ρεάλ με άφησε άφωνο. Όχι τόσο για το σκορ αλλά κυρίως για τον τρόπο παιχνιδιού της. Τι παικταράδες έχει αυτή η ομάδα και τόσο καιρό τους είχαμε υποτιμημένους; Πραγματικά, εξαιρετικό σύνολο με φοβερές μονάδες, που εκτός του καλού ποδοσφαίρου που προσφέρουν, ξέρουν να παίρνουν και το σημαντικό,δηλαδή το αποτέλεσμα.
Δε ξέρω αν θα μπορέσει η Μπάγιερν να χάσει την πρόκριση στη Βαρκελώνη από την ομάδα του Μέσι ή αν ο Ρονάλντο θα κάνει τα... δικά του για να γυρίσει αυτό το 4-1 στη Μαδρίτη. Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι πως το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο γενικότερα, πάντα θα το παρακολουθώ με αγωνία και πάντα θα στενοχωριέμαι που δεν πρόκειται ποτέ το δικό μας να του φτάσει ούτε το μικρό του δαχτυλάκι.
ΥΓ.: Σήμερα είναι μία ακόμη σημαντική μέρα για το ελληνικό ποδόσφαιρο και συγκεκριμένα την ΑΕΚ. Η έφεση της Ένωσης δεν έγινε δεκτή με αποτέλεσμα η ομάδα των 89 χρόνων ιστορίας και δόξας στα μεγάλα σαλόνια του ποδοσφαίρου πέφτει οριστικά και αμετάκλητα στη Football League ή και στη Football League 2. Ας της ευχηθούμε καλή συνέχεια όπου και αν παίζει και γρήγορα εκεί που της αξίζει.
Επιμέλεια: Δημήτρης Μαρμαρινός
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου