Δεν είμαι βέβαιος αν ο Γιάννης Αλαφούζος έχει – επιτέλους – βρει τα χρήματα για τα απαραίτητα έργα στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, προκειμένου να λειτουργήσει εκ νέου με πλήρεις όρους ασφάλειας το γήπεδο. Τέτοια έργα δεν είναι ούτε η τοποθέτηση του νέου χλοοτάπητα, ούτε η μετατροπή της αίθουσας ξιφασκίας σε «λόμπι», ούτε ο καλλωπισμός των αποδυτηρίων και τα καινούρια καρεκλάκια, αλλά εκείνα της αντιστήριξης σε συγκεκριμένους πυλώνες. Είμαι, όμως, βέβαιος, ότι θα τα βρει και θα κάνει όλες τις απαραίτητες ενέργειες για την απόκτηση της άδειας λειτουργίας, μιας και η «επιστροφή στη Λεωφόρο» αποτελεί έναν από τους δυο – τρεις πυρήνες του πλάνου του για την επόμενη σεζόν, πιο σκληρού «μνημονίου» βεβαίως βεβαίως… Ουδείς δικαιούται να τον κατηγορεί για το «μνημόνιο», μόνος του παλεύει απ’ ότι αντιλαμβάνεται ο καθένας, καθώς όλοι οι υπόλοιποι είναι «εξαφανισμένοι».
H επικείμενη επιστροφή του Παναθηναϊκού στο «Απόστολος Νικολαϊδης» (πλέον ΔΕΝ μπορεί να μην ολοκληρωθεί, παρά τις αλλεπάλληλες επικοινωνιακές αστειότητες της ΠΑΕ στο θέμα κατά τη διάρκεια της σεζόν) προφανώς εξυπηρετεί δύο στόχους: α) τον οικονομικό β) τον αγωνιστικό. Ουδείς από τους δύο είναι βέβαιο ότι θα επιτευχθεί. α) Δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι ο Παναθηναϊκός θα πουλήσει περίπου 10.000 εισιτήρια διαρκείας όπως εφέτος, κι ας εξοικονομεί χρήματα από τη μη χρήση του «ασύμφορου» όταν δεν μαζεύεις 20.000 σε κάθε ματς, Ολυμπιακού Σταδίου. β) δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι η «έδρα» θα λειτουργήσει ευεργετικά στην ομάδα, δεδομένου ότι εκτός της έξτρα πίεσης στους (νεαρούς και καινούριους στην πλειονότητα παίκτες, οι οποίοι δεν έχουν αγωνιστεί ποτέ εκεί με 18.000 στις κερκίδες) δυστυχώς έχει αποδειχθεί ότι όλοι οι οπαδοί του Παναθηναϊκού (όχι μόνο οι οργανωμένοι, αλλά και οι “V.I.P”, οι επιστήμονες, οι 40άρηδες, οι πιτσιρικάδες, όλες οι συνομοταξίες) συμπεριφέρονται διαφορετικά στο συγκεκριμένο γήπεδο.
Αν «περάσει» και «παγιωθεί» ως κλίμα το «εδώ είναι το σπίτι μας, γ…με και δέρνουμε», βλέπω τον Παναθηναϊκό να παίζει περίπου τα μισά εντός έδρας ματς της επόμενης σεζόν κεκλεισμένων των θυρών. Ιδιαίτερα ανησυχητικός παράγοντας σ’ αυτό το σκέλος είναι η απειρία της διοίκησης στη διαχείριση της Λεωφόρου που είναι από πολλές απόψεις «δύσκολο» γήπεδο και δεδομένου ότι πολλά στελέχη της έχουν παρακολουθήσει μόνο από την τηλεόραση (και αν…) ντέρμπι στο «Απόστολος Νικολαϊδης», ο βαθμός επικινδυνότητας για το Τριφύλλι διογκώνεται. Βεβαίως, ο Παναθηναϊκός έχει βάλει τόσο… χαμηλά τον πήχη των εντός έδρας επιδόσεων του μετά τα εφετινά «κατορθώματα» στο ΟΑΚΑ, που θα πρόκειται για… επίτευγμα αν χάσει του χρόνου περισσότερους από το (αρνητικό ρεκόρ όλων των εποχών) εφετινό «-23», σε ένα γήπεδο όπου κατάφερε να νικήσει μόνο 5 φορές (ΑΕΚ, ΠΑΟΚ, ΟΦΗ, Κέρκυρα, Βέροια).
Αυτοί οι δύο λόγοι, είναι οι προφανείς. Υπάρχει και ένας… αφανής. Η – μέσω της χρησιμοποίησης του γηπέδου από την ανδρική ομάδα στο πρωτάθλημα και στο Κύπελλο – έμμεση «κατοχύρωσή» του. Ταυτόχρονα και η έμμεση άσκηση πίεσης στην Πολιτεία (Δήμος Αθηναίων – συναρμόδια Υπουργεία) για να «προχωρήσει» η «Διπλή Ανάπλαση» που φαίνεται (να παραμένει) ως η μοναδική προοπτική απόκτησης νέου γηπέδου για τον Παναθηναϊκό. Δυστυχώς ή ευτυχώς για την ομάδα, άλλη επιλογή (με το υπάρχον ιδιοκτησιακό καθεστώς στην ΠΑΕ) δεν υφίσταται.
Οι περισσότεροι φίλοι της ομάδας ασχολούνται με τον Νταμπίζα και τον Αναστασίου. Με τον Φιγκερόα και τον Βιτόλο και τις μεταγραφές που αναμένονται. Οσοι, βεβαίως… ασχολούνται πλέον με την ποδοσφαιρική ομάδα, όχι μόνο διότι τους πληγώνει, αλλά και διότι έχουν πολλά περισσότερα σημαντικά προβλήματα στη ζωή τους. Δυστυχώς και ο ποδοσφαιρικός Παναθηναϊκός αποτελεί για τους περισσότερους ένα «πρόβλημα», δεν τους δίνει χαρά πια. Τον αγαπούν, τον πονάνε, αλλά μέχρι εκεί. Όχι μόνο διότι αυξήθηκαν τα τέσσερα τελευταία χρόνια τα αληθινά βάσανα στην καθημερινότητα, στην οικογένεια, στους φίλους, στην εργασία. Όχι μόνο διότι μέσα σε δύο χρόνια η ομάδα πήγε από το ζενίθ των 32.000 εισιτηρίων διαρκείας το καλοκαίρι του νταμπλ, στο ναδίρ του «μνημονίου». Αλλά και διότι δεν βλέπουν ΟΡΑΜΑ, εν αντιθέσει με αυτό που τους «δίνει» με τις καλές και τις κακές στιγμές της σε μεταβατικό στάδιο η μπασκετική ομάδα, την οποία έχουν (παρά την τεράστια διαφορά δημοφιλίας των αθλημάτων) πιο βαθιά στην καρδιά τους, ειδικά οι οπαδοί μέχρι 30 ετών. Όχι άδικα…
Αυτή την έλλειψη οράματος την έχει συνειδητοποιήσει και ο Αλαφούζος, ο οποίος παίρνει χοντρά προσωπικά ρίσκα αυτή τη σεζόν και η τόλμη του αξίζει συγχαρητηρίων παρά τα αμέτρητα λάθη σε επίπεδο διαχείρισης την εφετινή σεζόν (αρκεί να μην καταλήξει… «Νοτιάς», αλλά αυτό είναι άλλο μεγάλο ζήτημα σε ξεχωριστή θεματική κουβέντα). Εχει αντιληφθεί, δηλαδή, πλέον, όχι μόνο ότι σηκώνει ολομόναχος τον σταυρό του μαρτυρίου, αλλά και ότι δεν ήταν παράλογη η απάθεια και η μη ανταπόκριση της συντριπτικής πλειονότητας των («καλομαθημένων» στα ιδιοκτησιακά είναι η αλήθεια) φίλων της ομάδας την περυσινή σεζόν.
Το όραμα αυτό έλειπε από τον ΠΑΟΚ. Το βρήκε στον Ιβάν. Θα τον «κρατήσει» και στα δύσκολα. Το όραμα (και ήταν πολύ δύσκολο, γιατί ο Κόκκαλης είχε βάλει τον πήχη στα… Ιμαλάια) το έδωσε ο «νέος» τότε Μαρινάκης στους φίλους του Ολυμπιακού μέσα στα δύο πρώτα χρόνια: όχι με το πρωτάθλημα. Με την ομάδα που έχτισε επί Βαλβέρδε: η Ευρώπη είναι το «απωθημένο» των Ερυθρόλευκων. Το όραμα το είχε δώσει η ομάδα Ντέμη στην ΑΕΚ και η πολυμετοχικότητα στο Τριφύλλι. Το όραμα είναι δυσεύρετο σ΄ αυτόν τον «μνημονιακό» Παναθηναϊκό που χρειάζεται τουλάχιστον επιπλέον τρία – τέσσερα χρόνια για να έρθει στα ίσα του, αν δεν φάει καμιά πολύ επικίνδυνη οικονομική κατρακύλα, στην περίπτωση που δεν αντέξει ο Αλαφούζος και δεν βρεθεί κάποιος πλούσιος Πόντιος.
Εχω την εντύπωση ότι είναι μόνο ένα το όραμα. Ηταν και παλαιότερα το ίδιο, όταν ακόμη και ο Βγενόπουλος προσέφερε απλόχερα δεκάδες εκατομμύρια για την ονοματοδοσία: το νέο γήπεδο. Ηταν το όραμα του Γιάννη Βαρδινογιάννη που (έχει παραδεχθεί στην τελευταία συνέντευξή του) ότι απέτυχε. Τότε, όμως, υπήρχαν και άλλα: οι πορείες στην Ευρώπη, η διεκδίκηση και κατάκτηση τίτλων, οι παίκτες. Τώρα είναι μόνο το γήπεδο!
Σ’ αυτό πρέπει να εστιάσει ΣΧΕΔΟΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ το ενδιαφέρον του ο Αλαφούζος. Την παναθηναϊκή ενέργεια, φαιά ουσία του, τον παναθηναϊκό χρόνο – μεράκι – κόπο του σ΄ αυτό καλείται να τα «επενδύσει». Εχω, μάλιστα, την εντύπωση, αν κρίνω από το τι έγινε με την αλλαγή του νόμου Μπιρμπίλη και την αγωνιστική κατρακύλα μιας ομάδας που ξεκίνησε με το δεύτερο μεγαλύτερο μπάζτετ και κατέληξε να παίζει… μπαράζ με την Ξάνθη για την έκτη θέση, ότι είναι και πολύ πιο ικανός, μεθοδικός και αποτελεσματικός σ’ αυτό το management παρά στα… της ομάδας.
Κι αν θέλετε και επί προσωπικού, ελάχιστοι θα «πιστώσουν» στον Αλαφούζο ότι έσωσε τον Παναθηναϊκό από τους πρίγκηπες και την κατηφόρα το προηγούμενο καλοκαίρι. Αν τα καταφέρει, όμως, με τον Δήμο, τον Ακτωρα, τον ερασιτέχνη, την κυβέρνηση και τις τράπεζες, έχει μία πιθανότητα να μείνει στην ιστορία ως ο άνθρωπος που τα κατάφερε εκεί όπου απέτυχε κοτζάμ οικογένεια Βαρδινογιάννη και κοτζάμ πολυετοχικότητα, βρίσκοντας ταυτόχρονα λύση στο οικονομικό πρόβλημα (άλλο μεγάλο θέμα για ξεχωριστή ανάλυση, επειδή γράφονται και διάφορες ανοησίες για «εμπορικά» κ.ο.κ.)!
Για τα «πώς» και τα «γιατί» απέτυχαν, ο καθένας μπορεί να γράψει βιβλίο, ανάλογα με τις γνώσεις, την πληροφόρηση και την άποψή του. Σημασία έχει ότι απέτυχαν. Και ότι ο Αλαφούζος στο θέμα του γηπέδου, προχώρησε με τον… περίφημο «Γόρδιο Δεσμό», κάνοντας του κεφαλιού του, χωρίς να ακούει τους «γύρω – γύρω» που οδήγησαν εφέτος την ομάδα εκτός Ευρώπης βάσει βαθμολογίας.
Follow me on Twitter: Seretinio
gazzetta.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου